อันที่แล้วเป้นเสมือนพื้นฐานของGrammarนะครับ อันนี้ก็จะซับซ้อนขึ้นมาหน่อยจากอันที่แล้ว เป็นพวกรูปแบบtenseในช่วงเวลาต่างๆโดยจะมีความสัมพันธ์เกี่ยวข้องกับverbที่ใช้ในtenseนั้นๆด้วย ซับซ้อนขึ้นมาอีกขั้นแต่ก็ หวังว่าคงไม่ยากเกินไปนะครับ ตอนที่ 2 : TENSES OF VERBS AND VERBALS
Verb เป็นตัวแทนสำคัญของประโยค เป็นภาคแสดงของประธาน ประโยคที่ขาด verb จะไม่เรียกว่าประโยค แต่จะเป็นเพียงกลุ่มคำหรือวลีเท่านั้น และอาจไม่มีความหมายสมบูรณ์พอที่จะสื่อความหมายกันได้
ในลักษณะเบื้องต้นนี้ก็จะต้องรู้ว่า verb ในประโยคนั้น ๆ เป็นผู้แสดงการกระทำ (active verb) หรือถูกกระทำ (passive verb) ส่วน verbals คือคำที่สร้างจาก verb โดยเติม to เข้าข้างหน้า (to run) หรือเติม ing เข้าที่ข้างหลังคำ (running) แต่ไม่มีฐานะเหมือน verb verbals มีคุณประโยชน์มากเพราะช่วยให้การเขียนและการพูดมีประสิทธิภาพในการสื่อความหมายมากขึ้น แม้ verbals จะมาจาก verbs และคล้าย verbs ในหลายลักษณะ แต่ verbals ก็ไม่อาจทำหน้าที่อย่าง verbs ได้ แต่จะทำหน้าที่เป็นคำประเภทอื่นไป เช่น nouns หรือเป็น adjectives เป็นต้น การรู้จัก verbs และ verbals คือการรู้คุณลักษณะ หรือคุณสมบัติเฉพาะ และรู้หลักเกณฑ์การเปลี่ยนรูปแบบอันเป็นการแสดงคุณลักษณะดังกล่าว
TENSES OF VERBS
Tense คือ จุดของเวลาหรือช่วงเวลาที่การกระทำหรือเหตุการณ์บางอย่างเกิดขึ้น ตามทัศนะของผู้พูดหรือผู้เขียน tense เป็นการบอกให้ทราบว่าการกระทำนั้น ๆ เกิดขึ้นเมื่อไร ในภาษาอังกฤษมี 6 tenses แบ่งเป็น 3 simple tenses และ 3 compound tenses (perfect tense) ทั้ง simple และ compound tenses ซึ่งรวมเป็น 6 tenses นั้น แต่ละ tense ก็มีรูป progressive form (continuous) ของมันเอง
ตัวอย่าง Tenses ทั้ง 6 Tenses:
3 Simple Tenses
Present : I cry. She cries.
Past : I cried. She cried.
Future : I shall cry. She will cry.
3 Compound (perfect) Tenses
Present Perfect : I have cried. She has cried.
Past Perfect : I had cried. She had cried.
Future Perfect : I shall have cried. She will have cried.
รูปแบบ progressive form ของทั้ง 6 tense มีลักษณะเหมือนกันอยู่อย่างหนึ่งคือ ประกอบด้วย present participle (verb + ing) และมี verb to be (is, was, will be, have been, etc.) อยู่ข้างหน้า
ตัวอย่าง progressive form ของ tense ทั้ง 6 tenses:
3 Simple Tenses
Present : I am dancing. He is dancing.
Past : I was dancing. He was dancing.
Future : I shall be dancing. He will be dancing.
3 Compound (perfect) Tenses
Present Perfect : I have been dancing. He has been dancing.
Past Perfect : I had been dancing. He had been dancing.
Future Perfect : I shall have been dancing. He will have been dancing.
เฉพาะ present tense และ past tense ต่างก็มี emphatic form (การเน้นเพื่อให้ความหมายของ verb มีน้ำหนักมากกว่าปกติ) โดยใช้ auxiliaries ได้แก่ do, does, หรือ did
ตัวอย่าง:
Present Tense : I do hate him. She does hate him.
Past Tense : I did hate him. She did hate him.
tenses หรือ verb tenses อาจประกอบด้วย verb ช่วย (auxiliary verbs) และตัว principal verbs รวมกัน หรือมีแต่กริยาหลัก (principal verbs) เท่านั้นก็ได้ ทั้งหมดนี้เรียกว่า principal parts ซึ่งหมายถึงลักษณะสำคัญที่เป็นรูปแบบของ verbs tense หนึ่ง ๆ เช่น:
Present Tense : allow, borrow
Past Tense : allowed, borrowed
Present Perfect Tense: have allowed, have borrowed
ประเภทของ verbs เมื่อจำแนกตามลักษณะของ principal parts แบ่งออกได้เป็น regular verb และ irregular verb
regular verbs คือ verbs ที่เมื่อเป็น past tense และ present perfect tense จะใช้วิธีเปลี่ยนรูป verbs โดยเติม ed เข้าที่ท้ายคำ infinitive เช่น :
talk – talked – have (has) talked
help – helped – have (has) helped
สำหรับ principal parts ของ irregular verbs ใช้วิธีเปลี่ยนรูปที่ตัว verbs นั่นเอง เช่น
catch – caught – have (has) caught
drink – drank – have (has) drunk
THE USE OF TENSES
1. Present tense
ใช้แสดงการกระทำหรือปรากฏการณ์ หรือภาวะที่เป็นอยู่ในขณะนั้น
I am a student of Chulalongkorn University.
I am trying to contact my father.
present tense อาจอยู่ในรูป emphatic present ซึ่งใช้ verb to do นำหน้า principal verb
ตัวอย่างการเปรียบเทียบ present กับ emphatic
present : I may work slowly, but I work accurately.
emphatic: I may work slowly, but I do work accurately.
ต่อไปนี้เป็นวัตถุประสงค์ของการใช้ present tense
(1) ใช้แสดงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเป็นปกติวิสัย หรือเป็นปกติธรรมดา โดยไม่คำนึงถึง tense ของ verb อื่นในประโยคเดียวกัน
Whenever he makes a mistake, he blames his brother.
I always eat in the canteen.
(2) ใช้แสดงความเป็นจริงที่ยอมรับกันทั่วไป ซึ่งอาจเป็นข้อเท็จจริงทางวิทยาศาสตร์ หรือทางประวัติศาสตร์ หรือวิทยาการอื่น ๆ หรือความจริงอันถาวร
Two and two are four.
The sun rises in the East.
(3) ใช้แสดงเหตุการณ์ที่เกิดในอดีตเพื่อเน้นให้เห็นเหตุการณ์นั้นเด่นชัด และมีชีวิตชีวาขึ้นเรียกว่า historical present (เป็นเรื่องเล่าถึงเหตุการณ์ในอดีต หรือเป็นความจริงเชิงประวัติศาสตร์ซึ่งจะต้องใช้ verb เป็น present)
The author describes (or described) the events leading him to his conclusion. He begins (or began) with….
In his fax of 14 February Mr. Johnson states (or stated) that he is (or was) unable to fill our order.
(4) ใช้แสดงถึงเหตุการณ์ในอนาคตได้โดย
(ก) มีส่วนขยายกำหนดเวลาไว้ด้วย
Tomorrow my teacher goes (หรือ will go) to Illinois.
She arrives (หรือ will arrive) on Saturday for a month’s visit.
(ข) เมื่ออยู่ใน dependent หรือ subordinate clause และตามหลัง connectives เหล่านี้คือ : if, when, after, before, until, as soon as, etc.
As soon as he arrives, we shall begin our discussion.
He will not be able to complete his assignment until I give him necessary information.
2. Present perfect tense
(1) ใช้แสดงเหตุการณ์ที่เพิ่งเสร็จสิ้นลงในปัจจุบัน
The Queen has just arrived at the ceremony.
(2) ใช้แสดงเหตุการณ์ที่เริ่มมาจากอดีตและดำเนินต่อมาถึงปัจจุบัน
I have worked for this company for almost ten years.
3. Past tense
ใช้แสดงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในอดีต ในห้วงเวลาหนึ่ง และเหตุการณ์นั้นได้เสร็จสิ้นลงแล้วในอดีตนั้น
I received your order this morning.
He left the office ten minutes ago.
past tense emphatic form จะมีรูปเหมือน present tense แต่ใช้ auxiliary did นำหน้า principal verb
ตัวอย่างเปรียบเทียบ past tense กับ emphatic
past tense : I gave her the folder, even though she said she couldn’t find it.
emphatic : I did give her the folder, even though she said she couldn’t find it.
4. Past perfect tense
ใช้แสดงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในอดีตและเสร็จสิ้นไปก่อนอีกเหตุการณ์หนึ่ง ซึ่งได้เกิดขึ้นในอดีตเหมือนกัน เราจะใช้ tense นี้ ก็ต่อเมื่อมีเหตุการณ์ในอดีตสองเหตุการณ์เกิดขึ้นและสิ้นสุดต่างวาระกัน
He had finished his breakfast before I woke up.
ประโยคนี้มี 2 เหตุการณ์ คือ การที่เขารับประทานอาหารกับการที่ฉันตื่นนอน โดยที่การที่เขารับประทานอาหารเสร็จก่อน (จึงใช้ past perfect) การตื่นนอนของฉัน ซึ่งเกิดขึ้นทีหลัง (จึงใช้ past tense) หรือ
I had mailed the postcard when he called.
(ฉันส่งไปรษณียบัตรเรียบร้อยแล้ว เขาจึงโทรเข้ามา)
ในกรณีที่เราไม่อาจแยกได้กระจ่างชัดว่าเหตุการณ์อดีต 2 เหตุการณ์นั้น
เหตุการณ์ใดเกิดก่อน หรือนัยหนึ่ง การเกิดขึ้นของเหตุการณ์ทั้งสองนั้นอยู่ในระยะเวลาไล่เลี่ยกัน เราจะต้องใช้ past tense ทั้ง 2 เหตุการณ์ เช่น
When I came back from lunch, she finished her report.
ประโยคนี้แสดงเหตุการณ์ 2 อย่าง ซึ่งเกิดขึ้นและสิ้นสุดในระยะเวลาไล่เลี่ยกัน
จงเปรียบเทียบกับ When I cam back from lunch, she had finished her report.
การเขียนรายงานจบเกิดขึ้นก่อนการที่ฉันกลับมาจากการรับประทานอาหารกลางวัน
We discovered that a detective was following us.
เหตุการณ์ทั้ง 2 นี้เกิดขึ้นในเวลาเดียวกัน ในอดีต หรือในเวลาใกล้เคียงกัน
จงเปรียบเทียบกับ We discovered that a detective had been following us.
การติดตามของนักสืบได้เกิดขึ้นต่อเนื่องมาระยะหนึ่งอย่างไม่มีอะไรขัดจังหวะ และเรามารู้ตัวทีหลัง
5. Future tense
ใช้แสดงเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นในอนาคตหรือภาวะเงื่อนไขที่จะมีขึ้นในอนาคต
The Director will not be at the meeting on Friday.
(เป็น future simple tense)
He will be waiting for me in the lobby.
(เป็น future continuous tense)
6. Future perfect tense
ใช้แสดงถึงเหตุการณ์อนาคตที่ผู้พูดคาดว่าจะเสร็จสิ้นลงในระยะเวลาหนึ่ง (specific time) ในอนาคตนั้น
I will have worked with this firm for 15 years next Monday.(เป็น future perfect tense)
I will have been working with this firm for 15 years next Monday.(เป็น future perfect continuous tense)
ความแตกต่างของ will have worked กับ will have been working อยู่ที่ประการหลังเน้นความต่อเนื่องของสภาวการณ์โดยไม่มีอะไรมาทำให้ขาดช่วง (no interruptions)
ลำดับของ Tense หรือ Sequence of tense
Sequence of tense คือความสัมพันธ์เชิงเหตุผลเกี่ยวกับเวลา (time) ที่ใช้ในประโยค หรือในข้อความหนึ่ง ๆ กล่าวคือ เป็นการบอกให้ผู้อ่านทราบว่าเหตุการณ์ต่าง ๆ นั้นมีลำดับการเกิดก่อน – หลังอย่างไร
Tense of verbs in principal clauses
Verbs ใน principal clauses ทั้งหลายควรจะอยู่ใน tense เดียวกัน เมื่อต่างก็อ้างถึงเวลาเดียวกัน
พึงระลึกไว้ว่าเมื่อกล่าวถึงเหตุการณ์หลาย ๆ อย่างที่เกิดขึ้นในขณะใดขณะหนึ่ง จงใช้ tense เหมือนกันหมด เว้นแต่จะเห็นได้ชัดว่าเหตุการณ์ที่จำต้องใช้ tense ต่างออกไปนั้น เป็นเพราะเหตุการณ์นั้นเกิดในเวลาที่แตกต่างออกไปจริง ๆ
ตัวอย่าง:
My new supervisor rushed into the office. He sat down at his desk and began to read the letters which the secretary had finished typing just a few minutes before. As he read, she crossed her fingers, hoping he would find no errors.
Tense of verbs in subordinate clauses
Verb ที่อยู่ใน principal clause จะเป็นจุดหลักให้พิจารณา verbs ทุกตัวใน subordinate clauses ว่าเกิดก่อน หลัง หรือเกิดในเวลาเดียวกันกับ verb ใน principal clause
(1) ถ้า verb ใน principal clause เป็น present หรือ future tense, verbs ใน subordinate clauses จะเป็น tense เหมือน principal clause หรือ tense อื่น ๆ ก็ได้แล้วแต่ข้อเท็จจริง
I hope he is in his office.
I hope he was in his office when you called.
I hope he will be in his office when we arrive.
(2) ถ้า verb ใน principal clause เป็น past หรือ past perfect, verbs ใน subordinate clauses จะต้องเป็น tense ใด tense หนึ่งที่เป็นอดีต
I thought that they were visiting you this week.
I thought that they had been visiting you all summer.
I thought that they had visited you the previous year.
ข้อยกเว้น: verb ใน principal clause จะเป็น tense ใดก็ตาม ถ้าข้อความใน subordinate clause เป็นความจริงที่ยอมรับกันทั่วไป (universal truth) verb ใน subordinate clause จะเป็น present tense เสมอ
He tells me that Bangkok is the capital of Thailand.
He told me that Bangkok is the capital of Thailand.
He didn’t believe that the world is round.
(3) ใน clauses of result or purpose (คือ clauses ที่นำด้วย conjunctions: in order that, so that)
(ก) ถ้า verb ใน principal clause เป็น past หรือ past perfect ให้ใช้ auxiliaries ที่เป็น past (might, could, would ใน subordinate clause)
He gave (หรือ had given) me a pass, so that I could enter the building on Saturdays.
(ข) ถ้า verb ใน principal clause เป็น present หรือ future tense ให้ใช้ auxiliaries ที่เป็น present (can, may) ใน subordinate clause
He will give me a pass, so that I can enter the building on Saturdays.
(4) ในกรณีที่เป็น indirect speech ถ้า verb ใน introductory clause (เช่น He said, She told me…) เป็น past หรือ past perfect, verb ที่เป็น present ในประโยค direct speech จะต้องเปลี่ยนเป็น past perfect
(original) : “I have sent a copy of the customer’s order no.128 for your consideration.”
(indirect speech): He said that he had sent a copy of the customer’s order no.128 for my consideration.
ถ้า verb ใน introductory clause เป็น present, verb ใน direct speech ไม่เปลี่ยน tense
(original) : I am sending a copy of our summer catalogue, together with the price list.
(indirect speech): He says he is sending a copy of his summer catalogue, together with the price list.
ถ้า verb ใน introductory clause เป็น past หรือ past perfect, verb ช่วย shall, will ในประโยค direct speech จะเปลี่ยนเป็น would (ไม่ใช้ should)
(original) : I shall send you a copy of our annual report tomorrow.
(indirect speech): He said that he would send me a copy of his/their annual report the following day.
TENSES OF VERBALS
แม้ verbals ซึ่งมีอยู่ 3 ชนิดคือ gerunds, participles, และ infinitives จะไม่ได้ทำหน้าที่ในฐานะ verbs แท้ ๆ แต่ก็ยังมีคุณลักษณะบางประการเหมือน verbs ที่สำคัญที่สุดคือเรื่อง “tense”
participles มี 3 tenses แต่ gerunds และ infinitives มี 2 tenses
1. Gerunds
Gerund มี 2 tenses คือ present และ perfect
Present : talking, writing
Perfect : having talked, having written
(1) Writing letters is hard work.
(2) It is a treat to watch his swimming.
ข้อสังเกต: subject ของ gerund ควรจะอยู่ใน possessive case เสมอ โปรดดูประโยคข้างต้นและประโยคต่อ ๆ ไป
(3) The student’s writing won him first prize.
(4) We will appreciate your providing this information.
(5) Careful and courteous driving is a sign of a mature driver.
(6) He was honored for his having done such an outstanding job.
(7) Our not having arrived on time meant that we missed the beginning of the play.
2. Participles
participles มี 3 tenses คือ present, past, และ perfect
present participle : talking, writing
past participle : talked, written
perfect participle : having talked, having written
The girl talking on the telephone is my secretary.
The article, beautifully written, appeared in last week’s “Bangkok Post”.
The letter, having been typed and signed, was ready for mailing.
3. Infinitives
Infinitive มี 2 tenses คือ present และ perfect
present : to talk, to write
perfect : to have talked, to have written
To recognize and define the problem is our initial step.
He is supposed to have written those complaint letters.
4. Verbals in sentence fragments
การใช้ verbals เป็นโครงสร้างของประโยค มักจะมีบ่อย ๆ ที่ใช้เหมือน verb แท้ ๆ ซึ่งไม่ถูกต้อง เพราะ verbals ไม่มีฐานะเหมือน verb ประโยคที่มีการใช้ verbals ผิด ๆ แบบนี้ เรียกว่า sentence fragments และมักจะเป็นประโยคยาว ๆ ซึ่งจะมีการใช้ทั้ง verb และ verbal
ตัวอย่าง:
Fragment : A sentence of 5 years in prison imposed upon five offenders arrested in connection with drug trade.
ควรแก้เป็น : A sentence of 5 years in prison was imposed upon five offenders arrested in connection with drug trade.
Fragment : Your fax of 4 March 2003, requesting information about the availability of some training materials and about the plans for distribution of these materials.
ควรแก้เป็น : Your fax of 4 March 2003, requested information about the availability of some training materials and about the plans for distribution of these materials.
TENSE SEQUENCE WITH VERBALS
1. Participles
ในที่นี้ participles เป็นเฉพาะ present และ perfect เพราะ past participle ตามปกติได้ใช้อยู่ใน perfect tenses ทั้งหลายแล้ว
Present participle ใช้แสดงการกระทำที่เกิดขึ้นพร้อม ๆ กับการกระทำที่ปรากฏใน main verb ซึ่ง main verb นั้นอาจจะเป็น present หรือ past ก็ได้
Entering the office, he confirms his appointment.
Entering the office, he confirmed his appointment.
Perfect participle ใช้แสดงการกระทำที่เกิดก่อนและเสร็จสิ้นสมบูรณ์ การกระทำของ main verb
Having finished the repairs, the plumber is preparing to leave.
Having finished the repairs, the plumber was preparing to leave.
ต่อไปนี้เป็นตัวอย่างการใช้ present participle และ perfect participle ในแบบเปรียบเทียบกัน:
Being late for work, I ran up the stairs.
Having been late for work, I decided to stay and finish the report before 8 p.m.
(Being late เกิดพร้อม ๆ กับ ran up; แต่ Having been late เกิดก่อน decided to stay)
Intending to return immediately, I left the door open when I left out.
Having intended to return immediately, I was disappointed at having to be away so long.
(ประโยคแรก “การตั้งใจที่จะกลับเร็ว” กับ “การเปิดประตูทิ้งไว้” เป็นเหตุการณ์ที่เกิดพร้อม ๆ กัน, ส่วนประโยคที่สอง “การตั้งใจ…..” เกิดก่อน “การรู้สึกผิดหวังที่ต้องไปเสียนาน”)
2. Infinitives
Present infinitive ใช้ในความหมายที่ว่าเหตุการณ์เกิดขึ้นพร้อมกับ main verb
I am trying to finish this article today.
I was trying to finish the article before the editor asked for it.
I shall try to finish the dissertation by the end of this month.
I am writing to request three copies of your latest publication.
Present infinitive ยังใช้แสดงอนาคตได้ แต่มักจะมีตัวประกอบเกี่ยวกับเวลา (time modifier) อยู่ด้วย
I hope to attend the meeting next Friday.
He expected to arrive by today.
He had hoped to win the lottery.
Perfect infinitive ใช้แสดงเหตุการณ์ หรือการกระทำที่เกิดขึ้นก่อน main verb
I am glad to have used your service.
I am honored to have known such a good speaker like you.
ข้อควรระวัง อย่าใช้ tense ประเภท perfect tense ร่วมไปกับ perfect infinitives ถึงแม้จะไม่ผิดไวยากรณ์ก็ตาม ขอแนะนำให้ใช้ present infinitives แทน เพราะมีความกระชับมากกว่า ดังใน
ตัวอย่าง:
จงอย่าใช้ : I should have liked to have seen her when she was in town.
จงใช้ : I should have liked to see her when she was in town.
จงอย่าใช้ : I had hoped to have shipped the order by now.
จงใช้ : I had hoped to ship the order by now.
3. Gerunds
present tense ของ gerund ใช้แสดงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในปัจจุบัน
Taking a review course will help you solve your writing problems.
perfect tense ของ gerund ใช้แสดงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นและสิ้นสุดลงก่อนเหตุการณ์ของ main verb
He attributes his success to having studied hard for these two months before the entrance exam.
